ჟენევის ცივ თებერვალში, როცა რუსეთ-უკრაინის ომის მეოთხე წლისთავი ახლოვდება, დიპლომატიურმა სამყარომ მცირე, მაგრამ საყურადღებო სიგნალი მიიღო. მას შემდეგ, რაც ამერიკელი ელჩების, სტივ ვიტკოფისა და ჯარედ კუშნერის მედიატორობით გამართული მოლაპარაკებები დასრულდა, მოსკოვმა დუმილი დაარღვია. რუსეთის დელეგაციის ხელმძღვანელმა, ვლადიმერ მედინსკიმ, ჟურნალისტებთან საუბრისას პროცესი ერთი ფრაზით შეაჯამა: „მოლაპარაკებები იყო რთული, მაგრამ საქმიანი“.
ეს სიტყვები შემთხვევითი არ არის. დიპლომატიურ ენაზე „საქმიანი“ ნიშნავს, რომ მხარეებმა გვერდზე გადადეს ემოციური რიტორიკა და მაგიდაზე კონკრეტული რუკები და პუნქტები დადეს. თუმცა, ამ სიმშვიდის მიღმა უმძიმესი ვაჭრობა იმალება. მედინსკიმ დაადასტურა, რომ შეხვედრები სხვადასხვა ფორმატში საათობით გრძელდებოდა . ხან პირისპირ, ხან კი ამერიკელი შუამავლების მონაწილეობით. კრემლი არ მალავს, რომ მათი მთავარი პირობა კვლავ „ტერიტორიული რეალობაა“, რაც უკრაინისგან მიწების დათმობის აღიარებას გულისხმობს.
მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთი მომდევნო შეხვედრისთვის მზადყოფნას გამოთქვამს, კიევში ოპტიმიზმი გაცილებით ნაკლებია. პრეზიდენტმა ზელენსკიმ მიანიშნა, რომ სანამ მოსკოვი ჟენევაში „საქმიანად“ საუბრობს, უკრაინის ქალაქები კვლავ რუსული რაკეტების სამიზნეა, რაც ნებისმიერ დიპლომატიურ წინსვლას ეჭვქვეშ აყენებს.
საბოლოოდ, ჟენევის ეს რაუნდი დარჩება ისტორიაში, როგორც მცდელობა, სადაც მხარეებმა პირველად სცადეს საერთო ენის გამონახვა არა იარაღით, არამედ დოკუმენტებით, თუმცა გზა ნამდვილ მშვიდობამდე კვლავ „რთული და ბუნდოვანი“ რჩება.