უკრაინისა და ბელარუსის ისედაც დაძაბულ ურთიერთობებში ახალი, კრიტიკული ფაზა დაიწყო. 2026 წლის 18 თებერვალს, პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ოფიციალურად დაადასტურა, რომ უკრაინამ ალექსანდრე ლუკაშენკოს წინააღმდეგ სანქციების მკაცრი პაკეტი აამოქმედა. ეს გადაწყვეტილება არ არის მხოლოდ სიმბოლური ნაბიჯი — ის კიევის მხრიდან იმ რეალობის აღიარებაა, რომ მინსკი აღარ არის მხოლოდ „ჩუმი პარტნიორი“, არამედ რუსული აგრესიის აქტიური და საშიში დასაყრდენი.
საერთაშორისო სააგენტო Reuters-ის ცნობით, სანქციების ძირითადი მიზეზი ბელარუსის ტერიტორიაზე რუსული სამხედრო ინფრასტრუქტურის მზარდი ექსპანსიაა. კიევი ფლობს უტყუარ მტკიცებულებებს, რომ 2025 წლის მეორე ნახევარში ბელარუსში განთავსდა დრონების მართვისა და რეტრანსლაციის დახვეწილი სისტემები. სწორედ ამ ტექნოლოგიური დახმარების წყალობით ახერხებს კრემლი უკრაინის ენერგეტიკულ ობიექტებსა და სარკინიგზო ქსელზე ზუსტი და გამანადგურებელი დარტყმების მიყენებას. ზელენსკის თქმით, ბელარუსული ლოგისტიკის გარეშე რუსეთისთვის მსგავსი ინტენსივობის თავდასხმები პრაქტიკულად შეუძლებელი იქნებოდა.
თუმცა, პრობლემა მხოლოდ დრონებში არ არის. უკრაინული დაზვერვის მონაცემებით, 3000-ზე მეტი ბელარუსული საწარმო ამჟამად პირდაპირ ემსახურება რუსეთის „ომის მანქანას“, ამარაგებს მას კრიტიკული კომპონენტებითა და აღჭურვილობით. უფრო მეტიც, ბელარუსის ტერიტორიაზე ახალი ბალისტიკური რაკეტების, მათ შორის „ორეშნიკის“ სისტემებისთვის საჭირო ინფრასტრუქტურის მომზადება, კიევმა პირდაპირ საფრთხედ აღიქვა არა მხოლოდ საკუთარი თავისთვის, არამედ მთელი ევროპული უსაფრთხოებისთვის.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, ეს სანქციები ნიშნავს ბელარუსის სრულ იზოლაციას უკრაინული ბაზრიდან, რაც ლუკაშენკოს რეჟიმს კიდევ უფრო მეტად აბამს მოსკოვის ფინანსურ დოტაციებზე. კიევი ახლა საერთაშორისო პარტნიორებს მოუწოდებს, რომ ამ სანქციებს გლობალური ეფექტი მიეცეს. ბრიუსელსა და ვაშინგტონში უკვე დაიწყო მსჯელობა იმაზე, თუ როგორ უნდა უპასუხონ მინსკის ამ „სუვერენიტეტის ვაჭრობას“, სადაც ლუკაშენკო საკუთარი ძალაუფლების შესანარჩუნებლად ბელარუსის ტერიტორიასა და რესურსებს რუსეთის სამხედრო პოლიგონად აქცევს.